การล้อเลียน - วิจารณ์ภาพยนตร์โดย A-BELLAMY

การล้อเลียน

ทุกคนเคยเจอ การล้อเลียน ล้อเล่นกันมาแล้วทั้งนั้น ตั้งแต่ตอนเด็กๆ ถามหน่อยสิว่าใครชอบบ้างที่โดนล้อตอนเด็กทุกคนมีช่วงเวลาโดนล้อทั้งนั้น คนผิวดำโดนล้อว่าเป็นอีดำ ไอดำ ผิวสกปรก คนหน้าตาไม่ดีโดนล้อว่า เป็นไอลิง ไอปากยื่น ฟันเหยิน หน้าผี หน้าสิว ไออ้วน ล้อเรื่อเพศ ไอตุ๊ด ไม้ป่าเดียวกัน สายเหลือง ตีฉิ่ง ผิดเพศ การล้อลามไปถึงชื่อพ่อแม่ ล้อสติปัญญา ไอโง่ ไอควาย ฯลฯ

เด็กหลายคนต้องสมยอมให้กับเพื่อนล้อโดยไม่มีทางสู้ บางคนหนักกว่านั้นเพราะถูกกลั่นแกล้ง จนเกิดเป็นปมค้างคาในจิตใจ

เมื่อคนเหล่านั้นเติบโตขึ้น “ปม” หลายอย่างในจิตใจ ถูกเปลี่ยนเป็นแรงผลักดันในการใช้ชีวิต ความทะเยอะทะยาน อยากประสบความสำเร็จในชีวิต เพื่อความฝัน โดยขุดหลุมกลบฝังปมด้อยที่มีในจิตใจเอาไว้

เราแทบไม่เคยถูกล้ออีกเลย แต่ถามหน่อยว่าเราต้องสมยอมกับการถูกล้อเล่นแบบนั้นทำไมกัน แล้วคนที่กล้าหาญในการบอกว่าตัวเองไม่ชอบถูกล้อนับว่าเป็นความผิดของสังคมหรือเปล่า

เมื่อไหร่ที่เราจะเคารพสิทธิส่วนบุคคลกัน ทำไมเราต้องเอาใครๆต่อใครมาเปรียบเทียบ มาวัดค่า ตัดสินกัน โดยหวังว่าเจ้าตัวจะต้องไม่โกรธ ในขณะที่เราเอาเรื่องพวกเขามาเป็นที่สนุก หัวเราะ เฮฮา ถ้าคนนั้นเป็นเราบ้างล่ะ เราจะรับได้มั้ย เราจะมองเป็นเรื่องขำๆ ให้คนอื่นเอาปมด้อย หน้าตา ชาติพันธุ์ของเรา ไปเล่นกันได้หรือเปล่า

เราทุกคนต่างเป็นเหยื่อการโดนล้อแทบทั้งนั้น แต่ใครบ้างล่ะ ? ที่กล้าพูดเต็มปากว่าเราชอบโดนล้อ ล้อมาเลยไม่ใส่ใจ เชื่อเหลือเกินว่าไม่มีใครชอบให้คนมาล้อหรอก นอกเสียจากว่าจะทำเฉย แกล้งทำไม่เป็นไร แต่ในใจก็โดนกัดกร่อน เจ็บช้ำ และกลายเป็นปมด้อยที่รอวันระเบิดด้วยกันทั้งนั้น

สำหรับคนช่างล้อ บางทีการทำให้ชีวิตคนอื่นเป็นเรื่องตลก ก็เพียงเพื่อหนีจากชีวิตแสนระยำของตัวเองเพียงท่านั้น

ภาพจากเรื่อง Love Exposure

ประเมินงานเขียนให้หน่อยนะครับ