รีวิว-it-2017

It (2017)

“พื้นที่แห่งความกลัว”

 
เอาเข้าจริงถ้าพูดในเชิงวัฒนธรรมหนังสยองขวัญไม่ใช่เพียงแค่ทำให้คนกลัวเท่านั้น แต่มีหนังหลายๆเรื่องที่เด็กๆระยะเติบโตดูก็จะจดจำได้เหมือนกับว่าหนังเป็นจุด Check Point ของชีวิต (อย่างคนยุคเจน Y เรื่อง It หรือ Child’a Play น่าจะเป็นหนึ่งในนั้น)
 
นั่นเท่ากับว่าหนังไม่ใช่แค่หนังที่ผ่านเลยไป แต่มันยังสื่อสารกับความกลัวในช่วงเวลาเติบโตของคนดูไปด้วย หนังที่เรากลัวสุดๆตอนเด็กจึงเหมือนตำราเรียนเรื่องความกลัวที่ไม่มีสอนที่ไหนนอกจากในหนังเท่านั้น
 
แล้ว It นอกจากจะมันจะทำให้เด็กเจน Y ได้ย้อนกลับไปช่วงที่ตัวเองเด็กๆ แล้ว บริบทในเรื่องคือ 1988 (ปีเกิดเราพอดี) It ยังเป็นพื้นที่แห่งความกลัวที่สื่อสารกันทั้งเหล่าตัวละครในเรื่องและคนดูเองเช่นกัน
 
หรือ It ก็เป็นการรื้อฟื้นความกลัว ปมในใจ ของคนดูได้เหมือนกัน ปมในใจของตัวละครทั้งหลายในเรื่องที่หลากหลาย ก็เป็นจุดเชื่อมต่อปมในใจของคนดู ทำให้ระหว่างดู เราอาจจะนึกถึงความกลัวของเราได้แบบรูปธรรมไปเลย คือ จดจำเหตุการณ์ชัดได้ กับแบบที่ความกลัวมันคลับคล้ายคลับคลาว่าตอนเด็กก็มีเหตุการณ์กลัวประเภทนี้เหมือนกัน
รีวิว It (2017)
 
เหล่าความกลัวที่มีในเรื่องต่อตัวละครทั้งหลากหลายและเป็นเอกลักษณ์ แต่ถูกถ่ายทอดผ่านสัญลักษณ์แห่งความกลัวโดยใช้ตัวตลกแทน ตัวตลกจึงมีความสากลเปรียบเป็นความกลัวในใจของเด็ก ถ้าใช้หลักจิตวิเคราะห์ของฟรอยด์ It = id ความกลัว it จึงเป็นความกลัว id ในจิตไร้สำนึกของเราที่ต้องการแก้ไขออกไปจากใจ ก่อนที่จะเข้าสู่ช่วงเวลาพัฒนาเติบโตเป็นผู้ใหญ่
 
นอกจากนี้การที่หนังมีฉากมายาที่ผู้ใหญ่ไม่มีทางเห็นว่าในโลกของเด็กเห็นและเจออะไร ทำให้เหตุการณ์แปลกประหลาดทั้งหลาย เหมือนพื้นที่ความกลัวที่รับรู้ได้เฉพาะบุคคลนั้นหรือกลุ่มเด็กที่ข้องเกี่ยวกันเท่านั้น
 
แล้วคนดูที่ถูกกระตุ้นให้ได้สวมต่อพื้นที่ความกลัวไปพร้อมกับเหล่าตัวละคร ฉากมายาเหล่านั้นต่างๆ จึงไม่ต่างจากฝันร้ายที่เราต้องประสพพบเจอในความฝัน ( ITจึงเหมือนความฝันร้ายของคนดู) เหตุเพราะปมในใจตอนเด็กบางเรื่องเป็นเหตุที่เปลี่ยนเป็นความฝันร้ายต่างๆที่สุมคั่งค้างอยู่ภายในจิตใจ และขจัดไม่ออก
รีวิว It (2017)
 
It นอกจากจะโชว์ให้เห็นศักยภาพของความกลัวที่เปลี่ยนเป็นตัวตลกซาตานแล้ว พูดกลับกันซาตานมันก็อยู่ได้ด้วยการหล่อเลี้ยงความกลัวให้กับเด็กๆ ทั้งสองสิ่งนี้เป็นเหมือนขั้วคนละด้านกัน ยิ่งเรามีความกลัวเท่าไหร่ มันก็กลายเป็นด้านมืดมิดส่องสะท้อนอยู่ภายในบุคลิกเรา ขจัดไม่ออก นอกจากจะเอาชนะความกลัวเหล่านั้นให้ได้
 
หนังทำให้เห็นว่าความน่ากลัวที่สุดคือความกลัวในจิตใจของตัวเราเอง ที่เราเอาชนะผ่านไปไม่ได้ ซึ่ง It ทำให้เรากลับมาพบว่าหนังสยองขวัญแบบนี้ก็เป็นตัวสร้างความกลัวให้กับเด็กๆ ได้เหมือนกัน (พูดในแง่ที่ว่าเด็กคนนั้นไม่ได้พบประสบการณ์เลวร้ายมากๆ) หรือหนังก็ช่วยทำให้สร้างประสบการณ์เสมือนความกลัวขึ้นมาให้กับเด็กในวัยกำลังเติบโต ซึ่งแน่นอนเด็กเล็กๆจะไม่สามารถรับรู้เชิงความหมายของหนังได้มาก แต่จะรับอารมณ์ของหนังได้เต็มที่ จนเป็นความกลัวที่ไร้เหตุและผลในความนึกคิดของเด็ก และจะจดจำหนังเรื่องนั้นได้ เหมือนกับที่เวลาเราย้อนกลับไปนึกถึงสยองขวัญที่เคยกลัว
 
ดังนั้นหนังสยองขวัญตอนเด็กจึงสำคัญต่อพัฒนาการการเติบโตของเด็กมาก เพราะเป็นเหมือนเพื่อนในจินตนาการ คล้ายกับตัวตลกซาตานใน It ที่ต่อให้จะโตอีก 27 ปีข้างหน้า เราก็ยังคงจดจำมันได้อย่างแน่นอน

สนับสนุนงานเขียนและเว็บไซต์

ประเมินงานเขียนให้หน่อยนะครับ