รีวิว M (Lee Myung-se, Korea, 2007)

Melodrama + Memory + Surreal + Neo-Noir

ถ้าเรานิยามมันเป็นเมโลดราม่านี่คือหนังเมโลที่แปลกที่สุดที่เราเคยดู หนังเล่นกับจิตวิทยาของพระเอกที่สื่อสารผ่านภาพที่สื่อสารสไตล์ล้น จนเราแค่มองการเล่นกับภาพ การตัดต่อ แสง เราก็เหวอ ให้ความรู้สึกประหนึ่งหนังโซนเดียวกับพวกกัสปาร์ โนเอ้ ที่เนี๊ยบไม่เท่า เว้าแหว่ง เป็นเศษเสี้ยว ส่วนสถาปัตย์ของหนังที่มีแสงโอเวอร์เจิดจ้ามันก็ทำให้นึกถึงสไตล์ แบบ Inception แต่พอมันเล่นกับความมืดมิดหมองหม่นไปในสไตล์ฟิล์มนัวร์ การถ่ายภาพหลายครั้งเราก็อาจถึง หว่อง การ์ ไว ความบิดเบี้ยวของภาพที่สะท้อนอารมณ์ภายในแบบ Expressionist ผสมเหมือนโลกแห่งฝันแบบ Surrealist และหนังก็ยังเล่นกับอารมณ์ความทรงจำเสี้ยวหนึ่ง สวยงาม ไม่ต่อเนื่องแบบ Impressionist และยังพูดถึงการหาแรงบันดาลใจในการเขียนนิยายที่มีความรู้สึกแบบ Metafiction ก่อนที่มันจะเก็บรสพล็อตรักดราม่าน้ำเน่าเกาหลีได้ครบ แถมในขณะที่มันเล่นกับกึ่งจริงกึ่งฝันมันก็เผลอสับขาหลอกเราด้วยการใช้สไตล์หนัง Horror ซึ่งหนังเรื่องนี้ไม่ได้จะทำแบบนั้น แต่เนื่องจากสไตล์หนังที่หนังดำเนินอยู่มันสามารถหลอกเป็น Horror เพราะต้นกำเนิดหนังสไตล์พวกนี้มันใก้เคียง มันมีรากกำเนิดที่คล้ายกันในด้านสไตล์

เฮ้ยนี่มันหนังอะไร จะทำหนังเรื่องเดียว โดยโอบอุ้มหนังแทบทุกสไตล์ไว้มึงบ้าหรือเปล่า!

ประเมินงานเขียนให้หน่อยนะครับ