รีวิว-Single-lady-เพราะเคยมีแฟน

Single Lady (ธนกร พงษ์สุวรรณ, 2014)

สนุกอยู่ 30 นาทีแรกนอกนั้นคือความทรมานของเรา ที่เป็นเช่นนี้เพราะหนังเปิดเรื่องด้วยวิธีการที่ที่กระฉับกระเฉง มีชีวิตชีวา คล้ายการดูหนังโฆษณาสวยๆ

แต่จังหวะแบบนี้เมื่อถึงจุดหนึ่งเราจะเบื่อ เหนื่อย และยิ่งหนังใช้วิธีการสร้างเส้นเรื่องของตัวเองขุึ้นมาถึง 5เส้นเรื่อง โดยการเล่าตามลำดับเวลาเป๊ะ คล้ายๆ เหมือนเราดูหนังที่มีซีเคว้น ที่เรารู้ว่าต่อไปจะไปเจอซีเคว้นอะไร เหมือนซีรีส์ที่มีตอนต่อไป แต่นี่เราต้องดูต่อกันในรวดเดียว

อธิบายแบบนี้ — เปิดเรื่องด้วยแกนกลางของเรื่องเพื่อกลับไปแก้ปมชีวิตกับบรรดาเหล่าแฟนเก่าทั้ง 5หนังก็จะไปพาไปหาเส้นเรื่องทั้ง 6 ก่อนจะกลับมาต้นต้นใหม่ที่แกนกลางของเรื่อง แล้วก็กลับไปแก้ไขอีกรอบ คราวนี้พอเราเริ่มรู้แล้วว่าพอจบจากคนนี้เรายังต้องมีอีก 4เส้นเรื่องให้ดู เราจะรู้สึกถอนใจเฮ้ย ตายละกรู !!! เพิ่งจบคนแรกยังต้องดูต่ออีกหลายคน แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว เพราะทุกเส้นเรื่องที่หนังเปิดเข้าไป หนังก็ต้องการให้อั้มเข้าไปอยู่กับเรื่องนั้นเลย มันจึงต้องเปิด เห็นปมขัดแย้ง และต้องคลี่คลาย ทุกเส้นเรื่องไป เท่ากับว่าเราได้ดูหนังหลักๆหนึ่งเรื่อง บวกกับเรื่องย่อยอีก 5 เรื่อง อิ่มหมีพีมัน เรอออกมาเป็นหน้าอั้มกับหน้าเป้แน่นอน

ถึงอย่างไรเราก็ต้องกลับมาหาไอเดียของหนัง ที่เราเห็นความพยายาม อย่างที่บอกไปหนังพยายามเล่าถึง 6 เส้นเรื่อง(รวมเส้นหลัก) โดยต้องการให้แต่ละเส้นมีทางจบของตัวมันเอง และเราก็เข้าใจมันและเรื่องก็คลี่คลายแบบสมบูรณ์ ไม่ทำให้เราเกิดคำถามชวนสงสัยใดๆ เราจึงคิดว่าเป็นการเล่าเรื่องที่ฉลุยในตัวมันเอง

ประเด็นต่อมา คือ ไม่รู้ว่าผู้สร้าง นายทุน ซึ่งค่ายน้องใหม่ทรานฟอร์เมชั่นอย่างที่รู้กันว่าเป็นค่ายของเมเจอร์ หนังเรื่องแรก ตุ๊กแกรักแป้งมาก แม้จะทำรายได้ไม่ดี แต่ก็ได้รับเสียงชื่นชมมากโดยเฉพาะพาร์ทตอนเด็ก หนังเรื่องนี้จึงเหมือนพยายามจะต่อยอดพาร์ทแบบนั้นเข้ามาใส่ในหนัง แล้วเหมือนคนทำหรือนายทุนก็รู้แหละว่านี่เป็นยุคแห่งการโหยหาอดีต หนังเรื่องนี้จึงตอบรับแนวคิดนี้ใส่เข้ามาในหนังแบบอิ่มหมีพีมันอีกรอบ คราวนี้เรอเป็นไดอารี่ในความทรงจำ เพราะหนังสร้างอดีตความรักของอั้มให้สอดรับกับแนวคิดโหยหาอดีตทุกกระเบียดนิ้ว รักแรกแฟนฉัน รักมัธยมคิกขุ รักมหาลัยเท่ๆ รักวัยทำงานหวังแต่งงาน รักร้าวหาคนมีอายุมาดามใจ แต่สิ่งที่หนังมีใช่ว่ามันจะทำให้ความโหยหาอดีตประสบความสำเร็จ เพราะอารมณ์ถวิลหาในหนังเรื่องนี้กลับไม่สามารถผุดขึ้นมาได้ แม้เพียงกระบิเดียวของตุ๊กแกรักแป้งมาก เพราะมันขาดอารมณ์ ขาดความรู้สึก สิ่งที่มีอยู่เป็นแค่ภาพ เป็นแค่สัญลักษณ์ของการโหยหา แต่ไม่ได้ทำให้เรารู้สึกถึงการโหยหาแต่อย่างใด

กลับมาที่เส้นเรื่องหลักของอั้มสิ่งก็เปิดตัวละครอย่างมาดมั่น หญิงสาวสวยสมัยใหม่ เป็นนักการตลาด ที่มีงานอดิเรกเป็นบล็อกเกอร์ และนักเขียนที่ทำให้หญิงไทยไม่พึ่งพาเรื่องความรัก แต่ให้โสดอย่างมีสไตล์ ซึ่งหนังไทยแนวผู้หญิงมักจะตะล่อมผู้หญิงด้วยแนวคิดนี้ ที่พยายามให้ผู้หญิงหลุดกรอบจาก พรหมลิขิต ความรักแท้ หรือหลุดจากเทพนิยาย เพ้อฝัน แต่สุดท้ายหนังเหล่านี้มักก็จะวนกลับไปกอดรัดดูดดื่มกับแนวคิดนี้ เพราะแนวคิดเหล่านี้มันทำให้หนังรักสมบูรณ์หากินได้ และปลุกปั่นความโรแมนติกที่อยู่ในใจของหญิงไทยทุกคน ซึ่งสุดท้ายมันก็คือความคิดที่ยังอยู่ในสังคมหลักของทุกคน สังคมที่สื่อยังคงหากินกับความเพ้อฝันภายใต้ความโรแมนติกของโลกสมัยใหม่ที่วุ่นวาย แต่ก็หวังว่าจะมีใครสักคนที่เป็นเจ้าชายมาตามหาเรามาให้คุณค่าเราเหมือนนางซิน ที่ผิดหวังกับรักมาแสนนาน ภาพของการขอแต่งงาน ภาพของชายหนุ่มนักร้องที่มอบเพลงให้เรา ฯลฯ

ดังนั้นคุณค่าของหนังเรื่องนี้สำหรับเรามันคือ การอธิบายภาพของผู้หญิงที่ยุคสมัยใหม่เหมือนกับว่านี่คือผู้หญิงจริงๆในสังคม ซึ่งจริงๆแล้วมันก็อาจจะไม่จริงก็ได้ แต่มันคือผู้หญิงที่ถูกต่อเติมจากภาพจริงในสังคม และถูกดัดแปลงให้เกิดขึ้นจากสื่อต่างๆ แต่ภาพของสื่อต่างๆนี่แหละ มันทำให้ผู้หญิงเชื่อว่าเป็นแบบนั้น ซึ่งเราก็ต้องกลับมาใช้แนวคิดเรื่องสังคม Hyperreality ที่ภาพความรักหรือภาพผู้หญิงในสื่อทำให้ ผู้หญิงจริงๆคิดว่า ตัวเองควรจะเป็นหรือเป็นตามแบบนั้น ทั้งๆที่มันอาจไม่ใช่ความจริงเลยก็ได้ หรือหนังเรื่องนี้ก็อาจสะท้อนว่าทั้งหมดนี่คือหนังของผู้หญิงไทย ทั้งที่มันไม่สามารถเหมารวมว่าภาพทั้งหมดนี่หนังของผู้หญิงไทย แต่มันเป็นภาพของผู้หญิงสมัยใหม่ที่อยู่ในโลก Hyperreality ที่เราคิดว่ามันเป็นจริง ยังมีผู้หญิงอีกหลากหลายในสังคมที่อาจจะธรรมดา อาจะแตกต่างจากสิ่งที่หนังแนวผู้หญิงมักจะนำเสนออกมา แต่เราไม่เคยได้รับรู้ ซึ่งเขาเหล่านั้นเมื่อได้ดูหนังแบบนี้แล้วอาจเชื่อว่านี่คือสิ่งที่เขาเป็น หรือเป็นหนังที่ตอบรับความรู้สึกได้ แต่ก็มีผู้หญิงอีกมากมายในสังคมนี้ไม่ได้คล้อยตาม และไกลห่างจากตัวหนัง ซึ่งสำหรับเรานั่นแหละคือผู้หญิงจริงๆในสังคม ผู้หญิงที่ไม่ถูกโลกของสื่อเข้ามาจัดการควบคุม ผู้หญิงที่มีคุณค่าและสร้างชีวิตในแบบที่ตัวเองต้องการ

ไม่ใช่ผู้หญิงที่ติดอยู่ในโลกเสมือนจริงแบบ Hyperreality ที่รอวันให้เจ้าชายมาโอบอุ้ม หรือขอแต่งงานแบบอลังการ

ประเมินงานเขียนให้หน่อยนะครับ