21| The Godfather (1972) เขียนโดย Pique Countertransference the film

เพียงแค่ฉากงานแต่งของลูกสาวของ “ดอน” วิโต้ คอลิโอเน่ ซึ่งเป็นฉากเปิดเรื่องก็ทำให้เราเห็นภาพทั้งหมดของครอบครัวคอลิโอเน่ ธุรกิจของพวกเขา และอิทธิพลของ “ก๊อดฟาเธอร์” ที่มีต่อผู้อื่น รวมไปถึงความเหนื่อยหน่ายของเจ้าพ่อในวัยชราอย่างดอน คอลิโอเน่ด้วย ซึ่งเพียงเท่านี้เราก็ตระหนักถึงความยอดเยี่ยมของหนังได้แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ตลอดเวลาราวสามชั่วโมงที่หนังบอกเล่าชีวิตอันพลิกผันและแสนอันตรายของแก๊งมาเฟียอิตาเลียนแก๊งนี้ หนังได้สร้าง “โลก” ที่ทั้งน่าหลงใหล น่าเกรงขาม และน่าหวาดหวั่นจนเราอดรู้สึกพรั่นพรึงในทุกนาทีที่หนังดำเนินเรื่องไปไม่ได้

ฟรานซิส ฟอร์ด คอปโปลา ใช้เทคนิคหนังที่ดูเหมือนจะเรียบง่ายแต่ทว่าทรงพลังและเข้าเป้าทุกครั้ง การที่หนังปล่อยให้เหตุการณ์บางเหตุการณ์ดำเนินไปโดยที่ไม่มีเหตุชี้นำ กว่าจะรู้ตัวเหตุการณ์มันก็ไปอยู่ในจุดที่แก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว ซึ่งทำให้เราอยู่ในภาวะหวาดระแวงอยู่เกือบตลอดเพราะอะไรก็สามารถเกิดขึ้นได้ และแน่นอนว่าความตายในหนังเรื่องนี้ช่างเป็นสิ่งธรรมดาสามัญเหลือเกิน

อีกจุดหนึ่งที่ประทับใจคือ The Godfather เป็นตัวอย่างชั้นดีของการสร้างหนังที่เต็มไปด้วยความรุนแรงโดยที่ไม่ต้อง “โชว์” ภาพที่รุนแรงโหดร้ายอย่างบ้าคลั่ง เพราะเพียงแค่ภาพบางภาพ เหตุการณ์บางเหตุการณ์ หากใช้และจัดวางอย่างพอเหมาะพอดี ความรุนแรงนั้นจะครอบคลุมหนังทั้งเรื่องเอง ดังนั้นไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไม The Godfather ถึงถูกยกย่องถึงเพียงนี้

ประเมินงานเขียนให้หน่อยนะครับ