42 | Pierrot le Fou (1965) เขียนโดย A-Bellamy

ตัวละครในภาพยนตร์ของ ฌอง ลุค โกดาร์ด มักนำเสนอภาพตัวละครชายหญิงที่ตกอยู่ในมนต์สะกดแห่งรัก แต่เป็นรักที่ไม่ได้ผูกติดชั่วกัลปาวสาน เป็นเพียงเสน่ห์หาชั่วระยะเวลาหนึ่งเท่านั้น โดย Pierrot le Fou ถ่ายทอดเรื่องราวของ “เฟอร์ดินองด์” ที่หลุดออกมาจากชีวิตชนชั้นกลางที่แสนน่าเบื่อ และโลดแล่นไปกับ “มารีน่า” นอกเมืองชนบทของประเทศฝรั่งเศส ซึ่งแสดงให้เห็นสปิริตเสรีภาพอันแรงกล้าของชายหนุ่มหญิงสาวที่นำเสนอให้เห็นถึงความรู้สึกทางอารมณ์ของของตัวละคร โดยไม่ได้ยึดมั่นต่อกฎระเบียบและรูปแบบทางสังคมแต่อย่างใด

Pierrot le Fou ใช้สไตล์สีสันได้อย่างสดชื่นกระชุ่มกระชวย ประหนึ่งศิลปะ Pop Art ที่กำลังมาแรงในสังคมช่วงเวลานั้น (60-70s) ซึ่งสะท้อนยุคสมัยของพลังและแรงปรารถนาในวัยรุ่นได้อย่างดี เหนือกว่านั้นจุดเด่นที่เป็นสไตล์ของโกดาด์อีกเรื่องก็คือ การทำลายเส้นแบ่งระหว่างโลกของภาพยนตร์และคนดู โดยไม่เพียงทำให้คนดูตระหนักได้เสมอว่าสิ่งที่เราดูอยู่นั้นเป็นเพียงแค่ภาพยนตร์ แต่ยังทำให้ตัวละครรู้ตัวเองด้วยว่า ตัวพวกเขานั้นกำลังแสดงอยู่ในภาพยนตร์ จนบางครั้งหันหน้ามาพูดกับกล้องโดยตรง

นี่เป็นภาพยนตร์ของโกดาร์ดที่เล่นกับสีสันงดงาม เล่าเรื่องได้อย่างเหนือการคาดเดา และยังเต็มไปด้วยคอนเซ็ปต์ความคิดที่ล้ำหน้าในกว่าภาพยนตร์ทั่วไป และหยิบยืมศิลปะที่เป็นนิยมในช่วงเวลานั้นมาใช้ได้อย่างทันสมัย รวมถึงการหยิบสภาพสังคมของสงครามเวียดนามมายั่วล้ออย่างครื้นเครงผ่านความรักของ “เฟอร์ดินองด์” และ “มารีน่า”

อย่างไรก็ตามถึงแม้จะมีช่วงเวลาที่สุขสมวอนเว้าไปด้วยความรักเฉกเช่นหนุ่มสาว แต่ก็แฝงไปด้วยความเศร้าสร้อยและเจ็บปวดซึ่งเป็นเอกลักษณ์ในงานภาพยนตร์ของโกดาร์ดที่พูดถึงปรัชญาความรักอย่างลึกซึ้งคลอเคลียไปกับการทำภาพยนตร์ด้วยวิธีหัวก้าวหน้า จนไม่ใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใดที่วิธีคิดและสไตล์ของโกดาร์ดจะดำรงและยังคงทันสมัยอยู่มาได้จนถึงทุกวันนี้

 

ประเมินงานเขียนให้หน่อยนะครับ