42| Playtime (1967) เขียนโดย Groovfie

 

เหมือนเป็นหนังคนละม้วนคนละอารมณ์กันระหว่างครึ่งแรกกับครึ่งหลัง ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าทึ่งทุกครั้งที่ชมหนังเรื่องนี้ ในครึ่งแรกกับความบ้าพลังในการออกแบบทำฉากเมืองที่กินเวลาถึง 3 ปี ซึ่งในแบบเมืองตึกรามบ้านช่องถนนออฟฟิศทำงานที่เห็นทั้งหมดนั้นมันไม่ได้เป็นแค่เพียงฉากหลัง มันสามารถนำมาใช้งานได้อีกหลากหลายประเภทอีกด้วย ทั้งการสร้างมุกตลกจากองค์ประกอบของฉากนั้น ความประณีตลูกเล่นที่แฝงไว้ในสถาปัตยกรรม และการสื่อถึงอารมณ์ที่แปลกแยกในตัวใครตัวมันของกลุ่มบางกลุ่มในช่วงครึ่งแรกนี้

กล่าวได้ว่าครึ่งแรกนั้นหนังเล่นกับความเนี้ยบ, ความสมบูรณ์แบบ และเป๊ะทุกช็อต ครึ่งหลังนี้ก็คงเป็นความโกลาหล, วุ่นวายไร้ระเบียบที่กำลังจะก่อตัวขึ้นจากความไม่พร้อมซักอย่างของภัตตาคารอาหารแต่ยังดื้อที่จะเปิดร้านพร้อมแอบแก้ไขลับหลังลูกค้าไปพร้อม ๆ กัน อะไรหลายอย่างในครึ่งหลังมันดูจะเป็นคนละขั้วกับครึ่งแรกหมด ไม่เว้นแม้กระทั่งเรื่องความสัมพันธ์ของมนุษย์หลายพ่อร้อยแม่พันที่มารวมตัวสนิทชิดเชื้อหลอมรวมกันได้โดยไม่มีการแบ่งแยกรวยจนผู้ดีตีนแดง คนรากหญ้าคอกตรมอีกต่อไป

ในเรื่องของอารมณ์ขันที่ตาติมอบให้คนดูนั้น หาใช่การทำให้ตลกอย่างตั้งใจแบบออกนอกหน้าจากตัวละครใดคนหนึ่งโดยเฉพาะแต่เป็นการแท็กทีมกันของตัวละครกับสถานที่, สิ่งของหรือจังหวะเหตุการณ์นั้นๆ ไม่ก็เป็นการส่งต่อกันเองของแต่ตัวละครในฉากนั้นแบบเนียนๆ จนบางทีอดขำและแอบยิ้มไปกับภาพตรงหน้าทุกที รู้สึกอิ่มเอิบทุกครั้งหลังดูเรื่องนี้จบลง รักลุงตาติจัง

ประเมินงานเขียนให้หน่อยนะครับ