Like Father, Like Son

Like Father, Like Son (2013) – โคเรเอดะ ฮิโรคาซุ

พล็อต มันเรียบง่ายมาก การดำเนินชีวิตที่ง่าย การวางคาแรคเตอร์ตัวละครที่ง่าย การดำเนินเรื่องที่ง่าย ทุกอย่างในหนังเรื่องนี้มันง่ายทุกอย่าง จนทำให้รู้สึกว่ามันง่ายจนเกินไป ห่างไกลกับความซับซ้อน แต่ระหว่างที่เราซึมซับและกำลังดูแคลนกับคำว่าง่ายนั้น หนังก็ค่อยๆสร้างความรู้สึกเรียบง่ายเหล่านี้ในรายละเอียดเล็กๆน้อยๆ ในความรู้สึก ในอารมณ์ที่ปรากฎระหว่างการชม แต่ด้วยความง่ายเหล่านี้ มันก็ปรากฎความยุ่งยากขึ้นมาอย่างฉับพลัน เพราะเราอึดอัดแทนตัวละครที่ไม่สามารถเลือกทางไหนได้เลย มันมืนมนเจ็บปวดไปซะหมด และสิ่งที่ต้องชื่นชมและต้องบอกว่าเป็นสิ่งยากที่ทำให้ง่ายที่สุด คือ ภาษาภาพ /// ในขณะที่ไม่มีการแสดงของตัวละคร ภาษาภาพสามารถบอกเล่าเรื่องราวผ่านบรรยากาศ เกิดการเปรียบเทียบ และสร้างความหมายขึ้นมาในภาษาภาพที่เรียบง่ายเหล่านั้น จนมันแทนความหมายและอารมณ์มากมายในช็อตภาพช็อตเดียว ที่สำคัญหนังยังคงเอกลักษณ์ญี่ปุ่นในการค้นหารากเหง้าตั้งคำถามกับความเป็น สมัยใหม่อยู่เสมอ นี่ทำให้เกิดการปะทะกันระหว่าง ครอบครัวชนบท และครอบครัวเมือง(สมัยใหม่) อีกครั้ง ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ที่มักพบอยู่ในหนังญี่ปุ่น แต่สิ่งที่เหนือล้ำคือมันเกิดการตั้งคำถามต่อตนเอง ต่อวิธีคิด และการดำรงอยู่ มันจึงเป็นหนังที่ยุ่งยาก อึดอัด อ้างว้าง ที่ทำให้แลดูเหมือนง่ายด้วยกลวิธีจริงๆ

ช่วงองก์สุดท้ายของหนังตื้นตันใจอย่างที่สุด

คะแนน 7.75 / 10

 

ประเมินงานเขียนให้หน่อยนะครับ