สไตล์หนัง Realist มันก็เรียบๆ นิ่งๆ ในแบบของมันแบบนี้อยู่แล้ว ดังนั้นมันเป็นหนังที่ไม่ต้องการชักจูงอะไรผู้ชมเลย แทบจะไม่เลย แต่มันก็มีจังหวะหลุดขำบ่อยมากอย่างไม่น่าเชื่อ แถมในเรื่องนี้ไม่มีการโต้คารมซึ่งเป็นจุดเด่นของหนังสไตล์นี้ที่จะต้องมีให้เห็นบ้างอย่างน้อย 1 ฉาก แต่นี้ไม่มี ทำให้การเฝ้าดูตัวละครก็ทั้งเรียบ ทั้งนิ่ง เหมือนดูวงจรกิจวัตรประจำวันของคนอินเดียจริงๆ ที่มีพล็อตเรื่อง(พาฝัน) มาทำให้ทิศทางของตัวละครที่ออกแบบจากชีวิตจริงได้เฉไฉออกนอกทิศทางบ้าง ซึ่งจุดนี้สำคัญมากเพราะมันทั้งเปรียบเปรยชีวิต ตั้งคำถามต่อผู้ชม หรือกระตุ้นให้เราได้ใช้สายตาใหม่ๆในการมองเห็นโลกที่เราเห็นว่ามันซ้ำซากและแสนน่าเบื่อ

ไม่แนะนำสำหรับคนไม่ชอบหนัง Realist เพราะมันช่างเรียบนิ่ง ธรรมดา จนหากเราหาจุดความน่าสนใจไม่เจอก็แสนเบื่อได้ แต่ถ้าเราจับจุดได้แล้ว เราเริ่มเห็นว่าความธรรมดาชีวิตของตัวละครมันมีความงดงามหลบซ่อนอยู่ หนังเรื่องนี้ก็อาจมอบคุณค่าชีวิตอะไรบางอย่างที่หลบมุมมอยู่ในชีวิตประจำวัน อยู่ในความซ้ำซากจำเจ อยู่ในความน่าเบื่อหน่ายของชีวิตได้อย่างแน่นอน

8/10

 

สนับสนุนงานเขียนและเว็บไซต์

ประเมินงานเขียนให้หน่อยนะครับ